Η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδος-Κύπρου αποτελεί, χωρίς καμιά αμφιβολία, έργο σπουδαίας γεωπολιτικής σημασίας, αφού αίρει την ενεργειακή απομόνωση της Κύπρου, καταργεί στην πράξη το Τουρκολυβικό μνημόνιο και αναβαθμίζει την ασφάλεια στην Ανατ. Μεσόγειο.
Όμως, παρά τη σημασία και την αξία του έργου, που χρηματοδοτείται μάλιστα από την ευρωπαϊκή ένωση στο μεγάλο μέρος του, στην πατρίδα μας έχει στηθεί σκηνικό καταστροφολογίας με υπερπατριωτική ρητορεία και αναφορές σε εθνική μειοδοσία. Απουσιάζει, δηλαδή, κυρίως ενόψει των εκλογών, η αναγκαία ψυχραιμία, τεκμηρίωση απόψεων και συναίνεση, συμπεριφορά δηλαδή απολύτως αναγκαία για τα θέματα με εθνική σημασία.
Το φαινόμενο έχει μεγάλη προϊστορία στην πολιτική μας ζωή. Και είναι αναγκαία η ιστορική αναφορά σε λαϊκιστές πολιτικούς και ιδιαίτερα στους «Ζητωπόλεμους», που οδήγησαν στην κρίση με την Τουρκία το 1885/86 και τον εξευτελιστικό πόλεμο του 1897.
Δεν ισχυρίζομαι ότι σήμερα υπάρχει αντίστοιχη κατάσταση. Επιχειρείται, όμως, η χάραξη μιας διαχωριστικής γραμμής μεταξύ δήθεν πατριωτών και υποχωρητικών ή μεταξύ αυτών που προωθούν κρυφές συμφωνίες και αυτών που αγωνίζονται δήθεν για τη διαφάνεια και την πλήρη λαϊκή ενημέρωση. ΄Ετσι, το καλώδιο της ηλεκτρικής διασύνδεσης προκαλεί στην χώρα μας αντιπαράθεση και ένταση μεταξύ των κομματικών σχηματισμών, με κύρια αιτία την παραταξιακή ιδιοτέλεια και όχι τα πραγματικά γεγονότα.
Στο επίπεδο της κοινωνίας η συγκεκριμένη αντιπαράθεση φαίνεται πως δεν επηρεάζει ούτε διχάζει τους πολίτες και αυτό αποδεικνύεται στις συναναστροφές και τις συγκεντρώσεις. Προκαλείται φυσικά ανησυχία, προβληματισμός, σύγχυση και ανασφάλεια, σε συνδυασμό με τη γεωπολιτική ρευστότητα, τους πολέμους και τις καταστροφές στη γειτονιά μας, αλλά μέχρι εκεί.
Γιατί άραγε το «καλώδιο» να αποτελεί την κορωνίδα της κομματικής αντιπαράθεσης, όταν στην κοινωνία μας υπάρχουν πολύ σοβαρά και αντικειμενικά προβλήματα, τα οποία προσφέρονται για προβολή και διεκδίκηση επίλυσης; Αναφέρομαι για παράδειγμα στη δημογραφική κατάρρευση της χώρας, στο στεγαστικό πρόβλημα, στην ανεπάρκεια μισθών και συντάξεων, στον πληθωρισμό και την ακρίβεια, τη διαφθορά, την κακή εκπαίδευση, όπως και πληθώρα άλλων.
Ευνόητη είναι η απάντηση. Γιατί η επίκληση των εθνικών θεμάτων προσφέρει εύκολη πόλωση και κομματική συσπείρωση, αλλά και δημιουργεί διαχωριστική γραμμή σε υπερπατριώτες και εθνικούς μειοδότες. Επιπλέον, η εύκολη ρητορική των «εθναμυντόρων» αυξάνει την τηλεθέαση και πολλαπλασιάζει τους ακολούθους στα κοινωνικά δίκτυα, δηλαδή εξυπηρετεί άριστα κομματικούς και ιδιοτελείς στόχους, όμως σε καμία περίπτωση τους Εθνικούς.
Το ευτύχημα είναι πως ο εθνικός στόχος της ηλεκτρικής διασύνδεσης με την Κύπρο εξελίσσεται χωρίς απρόοπτα με τον δύσκολο γείτονα, η πολιτική ένταση για το συγκεκριμένο θέμα φαίνεται να υποχωρεί και αυτό δίνει τη δυνατότητα ενασχόλησης με τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε ως κοινωνία.
Συνοψίζοντας, ο υπερπατριωτισμός, ο εθνικός διχασμός και η απληστία για την εξουσία έχουν οδηγήσει σε εθνικές καταστροφές από τον πόλεμο του 1897 μέχρι την μικρασιατική καταστροφή και την Κυπριακή τραγωδία. Η εθνική ενότητα, η ισχυρή οικονομία, η σοβαρή αμυντική προετοιμασία και η άδολη πατριωτική συμπεριφορά αποτελούν τις βασικές προϋποθέσεις για την εθνική μας επιβίωση. Ας φροντίζουμε όλοι μας για αυτό.
